Ewa Tomporek – Fukuoka to artystka afirmująca w swoich obrazach doskonałość natury- obrazach malowanych w stylistyce wychodzącej z realizmu, jednak niezwykła forma ulubionych motywów nadaje im swoistego, magicznego charakteru. Swoje inspiracje czerpie głównie z oryginalnej sztuki ogrodów japońskich. Ich niezwykły wygląd oparty jest na zasadach estetyki, która przenika wszystkie elementy japońskiej kultury, której generalną zasadą jest harmonizowanie przeciwieństw i szczególne rozumienie przestrzeni jako całości. Pusta przestrzeń ma także swoja wartość tak samo jak elementy, które się w niej znajdują. Piękno natury i jej metafizyczne oddziaływanie na człowieka emanuje z prostoty i surowej aranżacji tych ogrodów, swym wyglądem w symboliczny sposób przedstawiających  istotę Natury i strukturę świata ,w skali przyswajalnej dla percepcji człowieka. Szczególnie widać to w komponowaniu suchych ogrodów zen, gdzie na przykład w określony sposób zaorany piasek symbolizuje wodę, ogrom oceanu, na którym rozrzucone kamienne wyspy tworzą niezwykłą kompozycję, niemal abstrakcyjny model otaczającego nas świata, ogrom kosmosu. Wyobraźnia obserwatora może przywoływać różne skojarzenia i analogie. Kontemplowanie ogrodów japońskich intencjonalnie ukazujących transcendentną moc Natury może wyostrzyć zmysły człowieka, pogłębi wrażliwość na postrzeganie świata przyrody- jako całości zjawiska niezwykłego i pięknego, a jednocześnie dostrzeganie drobnych elementów i  szczegółów ulotnych zjawisk. Oglądanie i kontemplowanie formy suchych ogrodów zen znacząco wpłynęło na określenie artystycznych preferencji i konieczność połączenia swoich wszelkich  twórczych doświadczeń. Od tej pory jej styl malarski zyskał na wyrazistości formy i ekspresji koloru. Nowe wzorce kulturowe wzbogaciły jej światopogląd i warsztat twórczy, wyznaczyły jakby symultaniczną drogę artystycznego rozwoju, świadomie łącząc ze sobą istotne aspekty estetyki japońskiej ze sztuką europejską.